اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم
آن روز که اعلان نبوّت داده شد، روز مجد و شرف، روز طلوع سعادت و عزت، روز رشد عقلی و ترقی ملی بود. روزی بود که بزرگ ترین منجی عالم بشریت، محمد بن عبد اللّه، برانگیخته شد و با نور قرآن، عالم را نورافشانی کرد.
محمّد صلی الله علیه و آله وسلم سفیر خداوند بود بر بندگان تشنه حقیقت و محبّت، و هدف نهایی او برای خلقت همه هستی؛ که لولاکَ لما خَلَقْتُ الاَفْلاکَ؛ گل سرسبدهستی، مایه فخر و مباهات خداوند عالم نزد ملایک و جانشین راستین او بر روی زمین. کسی که:
|
بَلَغَ العُلی بِکمالِهِ |
کَشَفَ الدُّجی بِجمالِهِ |
|
حَسُنتْ جَمیعُ خِصالِهِ |
صلّوا علیه و آله |
با غمزه و اشاره ای، نکته ها و رازها آموخت و به مقام استادی عالم رسید.
|
نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت |
به غمزه مسئله آموز صد مدرس شد |
محبوبی که با جمال سیرت و صورت خود، همه پرده های تاریک جهل و حجاب های خودخواهی را کنار زد و در سیر معراجی خود از جبرائیل، امین وحی الهی، پیشی گرفت؛ دل سوزی که تا دم آخر، رنج ها و دردها را تحمّل کرد تا نشان زیبایی «رحمةً للعالمین» را از دست بخشنده خدا، دریافت کند.
فایل ضمیمه